Muhabbat ne’matidan bahramand bolgan baxtli inson esa, sevgi qalbiga joylashgan ondan boshlab o’zida yaxshilik va go’zallik his tuyg’ulari, me’yorlarini vujudga keltirish uchun boshqa manbalarga ehtiyoji qolmaydi, uning uchun turli manba, ilhom buloqlari mavjudiyatini to’xtatadi. Uning uchun yaxshi va go’zal Sevgan Insonida mujassamlashadi; u nima yashi va nima go’zal ekanligini Sevgan Insonining suratida, siyratida koradi. Sevgilisining chehrasini mushohada qilish, Sevgilisiga ro’yobda yoki xayolan tavajjuh bolish oshiqning qalbida va ongida yaxshilik va go’zallik tuyg’ularini rivojlantiradi, jo’shtiradi. O’sha ondan boshlab, oshiq uchun yaxshilik va gozallikning yagona manbai Sevgilisining siymosi bolib qoladi.

Inson har doim qandaydir sog’inch hissi bilan yashaydi. O’ylaydi ota-onamni sog’indim. Ota-onasi huzuriga oshiqip boradi, ularning diydoridan bahra, quvonch oladi. Lekin, undagi sog’inch hissi yo’q bo’lmaydi.

Fikr qiladi, men sevgan yorimni sog’indim. O’smirlik chog’idanoq o’ziga munosib yor qidiradi, go’zal go’zal orzular qiladi. Va bir kun, Alloh’ning marhamati bilan aqlli, go’zal, muhabbatli yorini topadi va u bilan birga bo’ladi. Yangi oila baxt ichida turmushni boshlaydi. Bir umr balki davom etadi bu baxtli lahzalar. Lekin insonning qalbida hamon, o’z o’zi bilan xilvatda qolganida, majburan yashaydigan ikkiyuzlamachi dunyodan uzoqlaship qalbining chuqurliklaridan samimiyat qidirip kezayotganida o’sha yoshligidan, balki chaqaloqligidan unga hamroh bo’lgan so’ginch hissi yana yuzaga balqip chiqadi. Unga nimadir yetishmayotganday bo’ladi. U ushbu nimanidir qayerdadir ko’rgan, lekin eslay olmaydi. Eslay olmaydida, bu hodisaning bo’lganligidan imoni komil. U hayotini lahza lahzalap, har bir soniyasini ko’zdan chiqarishga tushadi, yoshligiga, o’smirligiga, chaqaloqligiga qaytadi. Lekin, u ko’radiki hatto chaqaloqligi davrida ham, hali unda komil inson shakllanmagan lahzalarida ham uning qalbida, ongida doimo sog’inch hissi birga yurgan bo’ladi. Shunda u onasining oldida qidiradi. Va hayron bo’ladi, hali u dunyoga kelmasidan oldin, u homilaligidanoq telpinip dunyoga kelishni va tezroq bu dunyodan huddi chaqmoq kabi, lahzada o’tip ketishni hohlagan ekan. Shuning uchun ham chiday olmasdan onasining qorniga tepip tepip qo’yganlarini eslap, beixtiyor o’ziga kulip qo’yadi.

Lekin, uning bu ishtiyoqi, bu dunyoga kelishi bilan bazi pok- nopok hissiyotlarga qorishadi va undagi samimiyat, ishtiyoq ma’lum bir darajada so’nadi, orqaga chekiladi. Shuning uchun ham, u doimo bir narsasini yo’qotganday yuradi har doim. Ne’matlarning ichida kon’gli to’lmagan, baxt og’ushida mayus, lekin baxtsizlikda ham unga soginch hissi qandaydir umid uchqunlarini olip kelip turadi.

Va, inson o’tiradi yana ham chuqurroqqa, qalbining, ongining chuqur chuqurlariga qarap tushishni boshlaydi. Va, u bu chuqur, chiroqsiz chohlarda o’ziga yo’lboshchi qilip imon nurini, Paygambar o’gitlarini tutadi. Shu lahzadan boshlap uning ongi aniqlashadi, va chuqur so’ngida alas alas bilinip turgan yog’du kuchaya boshlaydi. Va, shunda u haqiqatga qarap yaqinlaship boradi, va ohirida Allohning inoyati bilan Qur’on talimoti Paygambar merosi shulalarida anglap yetadiki u bir umr kelajakni so’ginip yashadi.
Lekin, sog’inish uchun sog’ingan narsangni hech bo’lmasa bir marta ko’rgan bolishing kerakku? Shuning uchun hayot davomida kimni uchratgan bo’lsang, va ularning senga aloqasi darajasida sen kimni ko’proq kimni ozroq sog’inip yashaysan. Unda sendagi eng kuchli soginch hisi qaysi tajribadan keladi? Sen qanday buyuk, senga eng Mehribon, senga eng Yaqin zotni ko’rdingki, hatto ota-onang, yoring, qiyomat do’sting bilan bo’lganda ham sen doim U’nga talpinip yashading?

Shu lahzada, inson to’xtaydi, va qalbi atom kabi shu’la, yorug’lik, ziyo bilan to’ladi. Va, Tarixning bohslanishiga, Inson bu dunyodagi eng birinchi lahzasiga boradi, va o’zini millionlap, milliardlap ruhlar o’rtasida, hurmat va itoat bilan Eng Buyuk Zot’ning chaqirig’iga “Balв” dep bo’yin egip turgan holda topadi. O’tmish boshlanadi shu lahzadan. Ilk marta Alloh huzurida mavjudiyatini boshladi va Alloh’ga bandalik qilishni, Alloh’ning eng yuksak mas’uliyatini ixtiyoriy ravishda bajonidil qabul qildi. Hatto ba qarori uchun boshqalar unga “sen nodonliging uchun bunday buyuk mas’uliyatni, loyiq bo’lmaganing holda qabul qilding. Sen bu omonatga sodiq bo’la olmaysan” deb sitam qilishdi.

Lekin, u ich ichida bu buyuk sharafga noil bo’lganidan o’zini tom ma’noda baxtli his qilardi. Va, u o’sha lahzadan boshlab, qaytadan bu onlarni yashash uchun talpinib yashadi.. Va, U shu lahzani yodida saqlaganida, har doim uning uchun o’tmish bilan kelajak bir mano kasb etdi. Va, u ayni vaqtda ko’rip ko’rmagan, yashab, endi yashaydigan lahzani kutip yashadi. Undagi butun sog’inch hissi shu lahzada boshlandi. Va, yana qaytip shu lahzaga kelguincha davom etadi. Undagi bu sog’inch ota-onasiga, yoriga, har qanday narsaga bol’gan sog’inchdan minglab baravar kuchli. shuning uchun, sindirilip daryodan ayrilgan qamish yana daryoga qaytgunicha bir umr m’ayus kuylar bilan dunyoni to’ldirgani kabi, Inson ham bir umr sog’inip yahsaydi, va u shu sog’inchini bilgan yoki bilmagan holda ifoda qilip yashaydi. U qanchalik bu hisdan ogoh bo’lsa uning ifodasi ijobiy, dunyoga zararsiz bo’ladi. Lekin, u bu hisdan umuman bexabar bo’lsa, sog’inchning asl sababi nima ekanligini unutsa, unda u ham o’ziga ham boshqalarga zarar keltirib qo’yishi mumkin. Xuddi shuning uchun ham insoniyat bugun moddiy dunyoda eng cho’qqi rivojlanishga keldi, o’zi xohlagan va undan oldingi butun nasllar orzu qilgan yutuqlarga, cho’qqilarga erishdi. Lekin u ushbu sog’inch hissini va sababini unutip qo’ygani uchun hali ham o’zini baxtsiz his qilmoqda. Eng cho’qqidan turip o’zini jarlikning tubida ko’radi. Chunki u bu hisni o’zi bilmagan holda majburan berkitadi va natijada salbiy hislar qaramida qolip ketadi.

Lekin, bu hisdan ogoh insonlar esa, bu hisni anglap yetgan onidan boshlap, uni avaylap asraydilar, va o’zlarini o’sha lahzaga tayyorlap umr kechiradilar.

Va hayot bor ekan, insonlar doimo kelajakni sog’inip yashaydilar!

Bir darvishlar jamoati bo’lsa…

Lekin yaqin tariximizda o’tgan turqi odamni hurkitadigan, faqirlik xirqasini faqatgina bir ikki burda nonu, ikki tanga pul uchun kiygan, har uchratgan insonida faqatgina yoqimsiz taassurot ko’rsatgan, dunyodan voz kechish kerak deb jar solayotgan ongida ko’zi bir sariq chaqani ko’rganda yonib ketadigan “qalandarlar”,” devonalar” emas…

Balki, toza, pokiza, chiroyli, go’zal xulq-odobli, kiyimlari, amallari, so’zlari, boqishlari, turishlari o’zlariga juda juda yarashgan darvishlar bo’lsa. Ularni ko’rgan har bir insonning qalbida beixtiyor hurmat, samimiyat, huzur uyg’onsa…

Bu darvishlarda ustidagi ozoda kiyimi, bugun yeb turgan taomidan boshqa moli-mulki bo’lmasa…

Xuddi, Payg’ambarimiz (saw) haqiqiy imonli inson xuddi bir qush kabiki ertalab rizqi Alloh’dan yetishiga tawakkal qilgan holda chiqip ketadilar va rizqini topadilar deb maqtagandek Alloh’ga imon, tawakkul sohibi darvishlar bor’lsa…

Zamonamiz me’yorlari bilan aytganda har birida Magistru PhD diplomlari bo’lgan: biri do’ktor, birisi fizika olimi, yana biri kuchli matematik, yana qaysinisi falsafa professori, bazilari kashfiyotchi, kimlari dunyoning eng boy shirkatlarida CEO, yana kimi dunyoning eng taniqli medialarida eng taniqli olib boruvchi bo’lsa…

Min xil inson, ming xil olam…

Biri biridan go’zal…

Biri biridan ozoda…

Turist bo’lsangda bir olamdan ikkinchi olamga, undan boshqasiga sayr qila qila charchamasang, to’ymasang…

Va bir Xususiyat….

Minglab olamni eng go’zal bir sistema ichida to’plab, bog’lab turgan yagon bir xususiyat, yagona bir xirqa…

Darvishlik hirqasi…

Bu dunyoni haqir ko’rishlik…

« Agar bu dunyoning zarracha qadri bo’lganda edi, Alloh kofirga bir topchi suv ham bermas edi » hadisiga chin ko’ngildan ishongan, imon keltirgan va dunyoga bir pashsha qanotichalik etibor, qard-qimmat bermaydigan tushuncha sohibi bo’lishlik…

Bu dunyodan ko’ngil o’girgan darvishlar…

“Faqatgina Allohning “vajhidan” boshqa har narsa halok bo’lguvchi”ligi haqiqat ekan, abadiyat istaganlar Allohning arqoniga mustahkam bo’g’lanishi kerakdir tushunchasiga sohib bo’lgan darvishlar…

Bu dunyoga zarracha qadr bermaganlari holda, bu dunoni o’z holiga ham tashlab qo’ymaydigan…

Dunyoni sevamiz degan holda dunyoni vayronaga aylantirayotganlarga buzg’unchilik ishlarini davom ettirib qo’ymaydigan, adolat, haqiqat, bunyodkorlik tushunchasiga sohib bo’lgan darvishlar…

Bu dunyoni obod, ozoda, pokiza, ozod, porloq, toza, yoqimli, sevinchga to’la bir jannatmakon makonga aylantirish uchun bir umr o’zlarini safarbar qilgan darvishlar…..

Dunyolarni obod qilgandan keyin, mazlumlarning ko’z yoshlarini quritib, go’daklarning lablariga yana bir bora tabassum hadya qilib, vayronlardan tozalab go’zal go’zal bino-koshonalar qurib bu binolarning har yeriga haqiqat, adolat, shafqat belgilarini o’rnatib bergandan keyin: bularning hammasini hohlaganga beraylik. Bizga asl bu dunyo emas, balki u dunyo, U’ning dunyosida istiqomat kerak deb, dunyolarni odamlarga hech bir achinish, hech bir ikkilanishsiz tashlab ketadigan darvishlar…

Shunday go’zal darvishlar bo’lsa….

Shunday darvishlarni ko’rib, bizning ham darvish bo’lgimiz kelsa…

Bu go’zal darvishlar karvoniga bizga ham, eng orqa qatoriga bo’lsa ham, qo’shilib qolish nasib qilsa…

Istamagan holda real olamga chiqdim, mavjudiyatimni shu voqelikda davom ettirishni boshladim. Nimagadir bu real olam mening xayol olamimdan boshqacha edi. Sekin-sekin o’z olamimdan menga mulk bo’lib qolgan yaxshi tuyg’ular, hissiyotlar, oliyjanob hislar meni tark qildi. Bundan o’zim ham qiynaldim: nahotki men yanglishgan bo’lsam? Nahotki real olam shunday va shunaqa bo’lishi kerak? Nahotki xayolot olamim faqat va faqat bir sarob edi? Shu va shu kabi tushunchalar ostida mavjudiyatimda mazmun qolmadi.

Keyin yana xayolim so’qmoqlarida keza boshladim. Ancha lat yegan bo’lsada, balki biror so’qmog’ida yo’l ko’rsatadigan biror tosh-belgi qolgandir deb. Ancha o’ylangandan keyin tushunib yetganday bo’ldim…

Anglab yetdimki, biz xayol olamimizni tark etib o’zimiz real deb o’ylagan olam aslida boshqalarning xayol olami ekan. Har qanday real olam aslida bir jamiyatni tashkil qilgan shaxslarning xayol olamlarining tashqaridagi akslari yig’indisi ekan. Hozirgi “real olam” deb ataganamiz voqelik ham bu qadar zolim, kir va g’arazli bo’lishi, bu asl hayot shunday bo’lishi kerakligidan emas, balki shu “olam”ni tahskil qilib turgan shaxslarning xayol olami buzuqligidan ekan.

O’zimizning xayol olamimizni tark qilganda borib boshqa insonlar xayol olamining kengaygan shakli, tashqariga aks etgan ko’rinishi ta’siriga tushar ekanmiz. Ularning xayol olami shunday kir ekanligidan, ularning atrofidagi “real” – aslida esa “uzaytirilgan” xayoliy olamlari ham kirli bo’ladi. Biz esa aldanib, real olam shu ekanda deb ham o’zimizning beg’ubor xayol olamimizni tark qilib, ham bu kir dunyoda azoblanib yuribmiz ekan.

Shunday ekan, biz bu soxta “real” olamlardan voz kechaylik! O’zimizning beg’ubor, sof, musaffo, imon bilan yo’g'rilgan xayol olamimizni qaytadan tikab, bu olamimizni atrofimizga ham yoyishga harakat qilaylik! Bugundan boshlab maslagimiz, kasbimiz, maqsadimiz, shiorimiz shu bo’lsin: “Beg’ubor, sof va musaffo xayollarga to’la bir dunyo qurmoq!!!”